Browser to Server

เบราว์เซอร์เป็นโปรแกรมที่อ่านเอกสารเว็บและแสดงผล URL เป็นที่อยู่ของทรัพยากรหนึ่งชิ้น ส่วน domain เป็นชื่อของโฮสต์ แยก scheme, hostname, port, path และ query ก่อน จึงจะรู้ว่าร้องขออะไรจากที่ไหน

ใน https://example.org/search?q=network นั้น HTTPS บอกวิธีเชื่อม example.org บอกโฮสต์ /search บอกเส้นทาง และ q เป็นค่าที่ส่งให้แอป หน้าเว็บเดียวอาจดึงภาพและข้อมูลจากหลาย URL

เมื่อไม่มีคำตอบที่ใช้ได้ในแคช เครื่องค้น IP ของชื่อเว็บผ่าน DNS แล้วจึงเชื่อมปลายทาง สำหรับ HTTPS แบบ TCP จะตั้ง TCP และ TLS ก่อนส่ง HTTP ส่วน HTTP/3 ใช้ QUIC ที่รวมหน้าที่ต่างออกไป

DNS สำเร็จพิสูจน์เพียงว่าหาชื่อได้ ไม่พิสูจน์ว่าเว็บทำงาน คำขอเว็บต้องผ่านเครือข่าย บริการรับ connection และแอปสร้าง response เบราว์เซอร์จึงนำเนื้อหาไปแสดง

HTTP request มี method, เป้าหมาย, headers และอาจมี body GET ใช้ร้องขอ representation POST ส่งข้อมูลให้ทรัพยากรประมวลผล response มี status, headers และอาจมี body โดย headers อธิบายชนิดเนื้อหา แคช หรือการยืนยันตัวตน

200 หมายถึงคำขอนั้นสำเร็จ 401 ต้องยืนยันตัวตน 403 ปฏิเสธ 404 ไม่พบเป้าหมาย และ 5xx คือปัญหาด้านเซิร์ฟเวอร์ การได้ 200 แต่หน้าจอว่างอาจเป็น JavaScript หรือข้อมูลใน body ไม่ใช่เครือข่ายเสีย

TLS ปกป้องการสื่อสารด้วยการเข้ารหัส ตรวจความถูกต้อง และยืนยันปลายทางตาม certificate เบราว์เซอร์ตรวจชื่อโฮสต์ อายุ certificate และ trust chain ก่อนใช้กุญแจของ session

Certificate ออกให้ example.org ใช้ยืนยัน other.org ไม่ได้ วันเวลาบนเครื่องผิดก็ทำให้ตรวจอายุไม่ผ่าน เครื่องหมาย HTTPS ไม่รับรองว่าคนขายน่าเชื่อถือหรือโปรแกรมปลอดช่องโหว่ แต่บอกการปกป้องช่องทางตามที่ตรวจได้